Baba U.Y, 2016 yılında, eşi A.P.Y ile evlendiklerini ve bu evliklerinden bir kız çocuklarını olduklarını ancak 2020 yılında aile içi huzursuzluklarından dolayı boşanma kararı aldıklarını söyleyerek, “Kendim gibi inşaat mühendisi olan ve halen Bursa Uludağ Üniversitesinde doktora yapan eşim A.P.Y ile 2020 yılından bu yana boşanma sürecimiz devam ediyor ve davamız Yargıtay aşamasında. Evlilikten doğan kızım N.Y’yı, 5 aylıktan bu yana bana göstermediği için icra yolu ile görüyordum. İcra ile görüş kaldırıldığı için Bursa Adli Destek ve Mağdur Hizmetleri Müdürlüğüne başvurarak teslim alıyordum. Karabük Aile Mahkemesi çocuğum ile kişisel ilişki kurabilmem için her ayın 2. ve 4. haftasına tekabül eden hafta sonları görüş günü vermişti. Ancak karşı taraf yatılı vermemek için defalarca mahkemeye itiraz etti. Hatta akıl almaz bir iftira atarak beni cinsel tacizle suçladı. Şuan 4.5 yaşında olan kızımı görebilmek umudu ile Karabük’ten Bursa’ya ayda 2 hafta sonu 450 km yol gidiyordum. Hiçbir vicdana sığmayacak şekilde kızıma babası cinsel istismarda bulundu diyerek iftirayla kızımı bana vermemek veya göstermemek için türlü türlü yollara başvursa da savcılık tarafından iki kez takipsizlik raporu verildi. Çocuğumu görmek için mahkeme kararı olmasına rağmen, bana 1.5 yıldır kızımı göstermiyor. Kızıma hasret kaldım. Hukuk kuralları çerçevesinde bir baba olarak kızımı görmek ve onunla baba kız ilişkisini geliştirmek her vatandaş gibi benimde hakkım. Defalarca Bursa mahkemelerine başvurarak benim için uzaklaştırma kararı dahi aldırmaya çalıştı, ancak her defasında mahkeme ret verdi. Ancak bu sefer kendisi Bursa’da ikamet etmesine rağmen Ankara’dan hakkımda uzaklaştırma kararı aldırdı. Sırf bana kızımı göstermemek ve baba sevgisinden mahrum etmek için elinden geleni yapsa da ben hukuk mücadelemi sonuna kadar sürdüreceğim. Benim isteğim 1.5 yıldır kızını göremeyen bir baba olarak bu hasretimin dindirilmesini istiyorum” dedi.
